., ★ } i Z T y l e

แล้วเหตุการณ์ก็วนลูปเข้าสู่รูปแบบเดิม ซึงรีอ้วกแบบหมดไส้หมดพุงทั้งใส่จียงและห้องน้ำ จียงเปียกชุ่มไปทั้งตัวเพราะต้องล้างเสื้อผ้าก่อนจะโบกรถแท็กซี่กลับคอนโดของเขา เพราะ ณ เวลานี้มีสิ่งหนึ่งที่แปลกไปคือซึงรีไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมาดูเลยว่าเป็นควอนจียงเองที่อยู่ข้างๆ อย่าว่าแต่ลืมตาขึ้นมาเลย แม้แต่เสียงละเมอเวลาเมาอย่างนี้ก็ยังไม่มี ด้วยเหตุนี้จียงจึงไม่รู้จะปลุกซึงรีได้ยังไง ก็เลยให้แท็กซี่ไปส่งที่คอนโดของเขาแทน


แก้มและใบหูซึงรีแดงก่ำ ดวงตาปิดสนิท จียงค่อยๆ พยุงซึงรีวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม ร่างผอมบางมุ่ยหน้าก่อนจะซุกซบหมอนและขยับตัวในท่าที่นอนสบายที่สุด


"ซึงรี.. ซึงรี..."


"........"


จียงพยายามปลุกซึงรีอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม ไม่มีเสียงตอบกลับมา จียงไม่รู้จะทำยังไงถึงได้ปล่อยให้ซึงรีนอนต่อไป ส่วนตัวเองก็ไปอาบน้ำล้างตัวในห้องน้ำสักพัก เมื่อทำธุระและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จจึงออกมาพร้อมกับชามใส่น้ำและผ้าขนหนูผืนเล็ก


สองมือบิดผ้าขนหนูที่ชุมน้ำชุ่มจนหมาด แตะไล้เบาๆ ไปตามใบหน้าและลำคอของซึงรีช้าๆ เจ้าตัวยังคงตาปิดสนิท จนกระทั่งจียงยกมือและแขนของซึงรีขึ้นเช็ดตัว สองตาคล้ำถึงได้ปรือขึ้นมองแวดล้อมรอบตัว พร้อมกับสัมผัสเย็นๆ ตามใบหน้าและแขน


"ตื่นได้แล้วเหรอ"


ซึงรีหยีตาขึ้นเพราะยังสู้แสงไฟไม่ได้ หัวมึนตึบเหมือนถูกใครใช้อะไรหนักๆ ฟาดเอา ทั้งๆ ที่เมื่อกี้เพิ่งไปสังสรรค์กับกลุ่มบีบอยมาแท้ๆ ...ฮะ!!


เมื่อเริ่มระลึกถึงอะไรๆ ได้ ซึงรีก็ผุดตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนหัวไปชนกับจียงเข้าอย่างจัง ใช่!! ชนกับพี่จียง ชนได้ยังไง! เขามาอยู่กับพี่จียงเมื่อไหร่ ซึงรีคลำหน้าผากตัวเองป้อยๆ ในขณะที่โลกกำลังหมุนติ้วไปรอบตัวเขา สายตาอันพร่าเลือนของซึงรีค่อยๆ ปรับโฟกัสให้เข้ากับคนที่อยู่ตรงหน้า พี่จียงทำหน้าเหยเกนิดหน่อยจากแรงกระแทกเมื่อกี้ มืออีกข้างมีผ้าขนหนูสีเข้มอยู่ด้วย


"พะ พี่จียง!!"


"อย่าทำหน้าเหมือนพี่เป็นผีแบบนั้นสิ"


"ผมมาอยู่ห้องพี่ได้ยังไงอ่ะ!"


"พี่ไปรับนายมาเองล่ะ" จียงยกชามใส่น้ำให้พ้นจากรัศมีบนเตียง ซึงรีนั่งจ๋องพลางมองไปรอบๆ อย่างมึนงง แล้วก็มาหยุดมาจียง จากนั้นก็หลบสายตา "เมาแอ๋อีกแล้วนะ"


"ผมรบกวนพี่จียงอีกแล้วสินะฮะ"


ซึงรีเม้มปากแน่น แล้วไม่พูดอะไรอีก


ก็มันไม่มีอะไรจะพูดนี่ ถึงแม้จะมีเรื่องสงสัยตั้งมากมาย ว่าพี่จียงไปรับเขาจากร้านเนื้อย่างมาได้ยังไง แล้วพี่จียงรู้ได้ยังไงว่าซึงรีอยู่ที่นั่น แต่ถามไปก็คงไม่ได้อะไร ยังไงซะตอนนี้ซึงรีก็อยู่กับพี่จียง


..อยู่ด้วยกันในช่วงเวลาที่อยากตีตัวออกห่างเสียได้


"แล้วไปยังไงมายังไงถึงไปกับไอ้พวกนั้นได้ล่ะน่ะ หือ?"


"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกฮะ"


"โดนลากไปล่ะสิแบบนี้"


"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก.."


"เหมือนนายไม่อยากคุยกับพี่เลยนะซึงรี"


"........"


"ปวดหัวหรือไม่สบายหรือเปล่า บอกพี่สิ"


จียงใช้หลังมือแตะหน้าผากซึงรี แต่เจ้าตัวเบี่ยงหลบ มือจียงจึงค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของเขาก็ค้างเติ่งอยู่แบบนั้นด้วยเช่นกัน จียงมองซึงรีที่ก้มหน้าไม่ยอมสบตาและไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรสักคำ


หรือจียงควรเป็นคนเริ่มนะ


"ดูเหมือนนายจะโกรธพี่นะ ใช่ไหม?"


"........"


"เรื่องมินยอง?"


ซึงรีช้อนสายตาขึ้นมองหลังจากได้ยินคำพูดของจียง ...โกรธพี่จียงเหรอ เรื่องมินยองน่ะเหรอ ฮะฮะ ถ้าโกรธแล้วซึงรีมีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจาก 'รุ่นพี่ควอนจียง' ด้วยหรือไง ถึงมันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ แล้วพี่จียงจะมาสนใจทำไม ความรู้สึกใครก็ความรู้สึกมันสิ ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย..


ยังไงมันก็เป็นปัญหาเรื่องความรู้สึกอันสับสนวกวนของซึงรีคนเดียว พี่จียงไม่ควรมาเป็นเดือดเป็นร้อนกับความงี่เง่าของเขาแบบนี้


มันงี่เง่าเกินกว่าพี่จียงควรจะสนใจ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ซึงรีตอบกลับไปจึงมีเพียงแค่ "เปล่าฮะ"


"นายมีอะไรในใจทำไมถึงไม่ยอมบอกพี่ล่ะ"


"แล้วทำไมผมต้องบอกพี่ด้วยล่ะฮะ จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องที่พี่ต้องมาเดือดร้อนเลย" ซึงรีเบี่ยงหน้าไปทางอื่น "ขอโทษที่ต้องรบกวนพี่ตลอดเวลา"


"ซึงรี พี่ไม่สบายใจนะที่นายเป็นแบบนี้ ถ้านายจะโกรธพี่เรื่องมินยอง นายก็..."


"ผมจะไปโกรธพี่จียงได้ยังไงล่ะฮะ! ผมเป็นอะไรกับพี่งั้นเหรอ"


"ถ้านายไม่โกรธแล้วทำไมต้องทำปั้นปึ่งใส่พี่ด้วย.. นายไม่พอใจอะไรพี่นายก็ควรบอก" จียงว่า "อยู่ดีๆ นายก็หลบหน้า ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความ ไม่คุยกับพี่ แล้วจะให้พี่คิดยังไง"


"พี่ก็ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้นแหละฮะ!"


"แล้วจะไม่ให้พี่คิดได้ยังไง!"


มาถึงตรงนี้จียงขึ้นเสียงบ้าง ไม่ใช่เพราะโมโห แต่ดูเหมือนซึงรีจะไม่ยอมเปิดใจคุยด้วยง่ายๆ จียงจะถามอะไรก็เอาแต่ปฏิสเสธไปเรื่อย แล้วเราจะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง มาถึงตรงนี้ซึงรีเอาแต่นิ่ง ส่วนจียงก็ได้แต่มองซึงรี สถานการณ์อึมครึมกินเวลาไปนานหลายนาที จียงหวังว่าซึงรีจะพูดอะไรออกมาบ้าง แค่ซึงรีบอกว่าโกรธจียง เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าโกรธหรือไม่พอใจเรื่องอะไร จียงแค่อยากจะรู้รับบ้างว่าซึงรีรู้สึกอย่างไรกับเขา แต่ก็เปล่าเลย ทั้งหมดทั้งมวลมีแต่ความเงียบ


เงียบจนจียงทนไม่ไหว...


"ถ้าเพียงแต่นายจะแสดงความรู้สึกของนายออกมาบ้างนะซึงรี.."

"พี่ก็คงไม่ต้องวุ่นวายใจอย่างนี้"

"แค่นายจะบอกว่านายคิดอะไรอยู่เท่านั้นเอง..."


เขาจะได้อธิบายได้ ว่าสิ่งที่ซึงรีคิดมันตรงกับที่เขาคิดหรือเปล่า


...ซึงรีเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน


"อาจเป็นเพราะเราไม่เหมือนกันก็ได้มั้งฮะ.."

"ในขณะที่พี่จียงเป็นคนตรงไปตรงมา รู้สึกยังไงก็แสดงออกอย่างนั้น ชอบก็บอกว่าชอบ แล้วก็ใจดีกับทุกคน"

"ผมกลับเป็นคนใจแคบ งี่เง่า มันก็แค่นั้นแหละฮะ เพราะงั้น... อย่าใส่ใจผมอีกเลย"


จียงยังจำความรู้สึกตอนที่ยองเบเดินเข้ามาบอกเขาได้ว่า เขาเนี่ยแหละเป็นต้นเหตุที่ทำให้ซึงรีร้องไห้ ตอนนั้นมันรู้สึกดีปะปนกับรู้สึกแย่.. ซึงรีร้องไห้เพราะจียง แสดงว่าเขาคงมีผลอะไรสักอย่างต่อความรู้สึกของอีกฝ่าย ขณะเดียวกันก็รู้สึกแย่ที่ซึงรีต้องมาเสียน้ำตา มาในวันนี้จียงเพิ่งได้เห็นซึงรีร้องไห้ต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งแรก ไม่เห็นจะรู้สึกดีเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกแย่แบบตกต่ำสุดๆ ....เหมือนถูกใครบีบหัวใจอยู่อย่างไรอย่างนั้น


น้ำตาหยดใสกลิ้งลงเคลียสองข้างแก้ม ดวงตาซึงรีแดงก่ำสีตัดกับใบหน้าขาวใส จียงอยากเข้าไปกอดซึงรี แต่เพียงแค่จะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ ซึงรีกลับยกมือตัวเองขึ้นปัดออกเพื่อปฏิเสธความหวังดีจากจียง


"เลิกใจดีกับผมได้แล้วฮะ ก่อนที่ผมจะเคยตัว" ความจริงตอนนี้ซึงรีก็เคยตัวแล้วล่ะ ...แต่คงเป็นเพียงขั้นต้นเท่านั้น


"อย่าเป็นแบบนี้ได้มั้ยซึงรี"


"ผมก็แค่พยายามกลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิมเท่านั้นเอง"


"กลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิม?"


"ชีวิตอย่างเดิมที่ยังไม่มีคนชื่อควอนจียงเดินเข้ามาไงฮะ.."


จียงอึ้ง ..นิ่งสนิท


"มันเป็นเรื่องไม่คาดฝันมากเลยนะฮะสำหรับผม จากที่เคยเฝ้ามองพี่อยู่ห่างๆ ด้วยความชื่นชม จากนั้นก็ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ผมได้รับสิ่งดีๆ จากพี่เสมอ แต่นั่นก็เพราะว่าพี่จียงเป็นคนที่ใจดีเกินไป พี่ใจดีกับทุกคนเลย แม้แต่กับเด็กทึ่มๆ บื้อๆ อย่างผม"


"........"


"และเพราะพี่ใจดีกับทุกคนนั่นแหละฮะ ...ส่วนผมมันคนใจแคบ ผมแค่ไม่อยาก... ให้ใครได้รับ เหมือนที่ผมได้รับจากพี่จียง..."


ยิ่งพูดซึงรีก็ยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเอง จึงร้องไห้หนักขึ้นและหนักขึ้นเรื่อยๆ จนต้องยกมือขึ้นปิดหน้า แทบไม่อยากมองพี่จียงด้วยซ้ำว่าจะทำหน้ายังไงเมื่อฟังเขาพูดจบ เขามันโคตรงี่เง่า ที่สุดของความเห็นแก่ตัว พี่จียงไม่ควรมายุ่งกับเขาอีก


"พี่... พี่บอกเสมอว่าเต็มใจให้ผมรบกวน พี่บอกว่าพี่ชอบผม พี่ไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกยังไง ผมดีใจจะแย่ แต่ข้างในก็สับสน ผมไม่เคยมั่นใจในสิ่งที่พี่ทำเลยสักนิด ทำไมพี่ต้องชอบผมในเมื่อผมก็ไม่ได้พิเศษไปกว่าใคร ทำไมพี่ต้องมาคอยวุ่นวายใจกับคนนิสัยแย่อย่างผมด้วย ยิ่งพี่บอกว่าสิ่งที่ผมทำอยู่นี้ทำให้พี่ไม่สบายใจ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าผมมันโคตรงี่เง่า"


อีกฝ่ายได้แต่นิ่งเงียบและฟังอย่างตั้งใจ แม้จะอยากกอดมากเท่าไหร่ แต่จียงก็ไม่อยากรู้สึกถึงการถูกปฏิเสธเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว


"แล้วถ้าพี่จะได้เจอคนที่ดีกว่านี้ ผมก็ไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะห้ามหรือโกรธอะไรพี่จียงอยู่แล้วนี่ฮะ" ซึงรีสะอื้นใส่ฝ่ามือตัวเอง พูดเสียงอู้อี้ "ผมถึงได้บอกว่าเลิกใจดีกับผมสักที ฮึก..."


และถ้าหากพี่จียงจะมีใครสักคนจริงๆ ใครสักคนที่ไม่ใช่เขา ซึงรีก็ควรจะเตรียมตัวเตรียมใจที่จะไม่มีพี่จียงในชีวิตอีกต่อไป แล้วซึงรีทำอะไรผิดงั้นเหรอ หรือเป็นเพราะเขาเองที่ไม่ยอมบอกพี่จียงไปให้จบๆ ว่าเราควร 'หยุด' ลงที่ตรงนี้ ก่อนที่หัวใจซึงรีจะบอบช้ำยิ่งขึ้น


อีซึงฮยอน นายนี่มันแย่จริงๆ เลย...


"รู้อะไรมั้ยซึงรี"


จียงเขยิบเข้าไปนั่งใกล้ๆ บนเตียง ...แต่ยังไม่กล้าแตะต้อง


เผื่อความรู้สึกของจียงจะส่งผ่านไปถึงน้องได้ง่ายขึ้น


"นายบอกว่านายสับสน นายไม่เคยมั่นใจในสิ่งที่พี่ทำ... ความจริงแล้วนายไม่เคยมั่นใจในตัวเองเลยต่างหาก"

"สิ่งที่พี่ทำมันชัดเจน พี่ชอบนายพี่ก็บอกว่าชอบ สิ่งที่พี่ทำไม่ได้ต้องการอะไรจากนายเป็นของตอบแทน พี่แค่อยากดูแลซึงรี อยากมีตัวตนอยู่ในชีวิตของซึงรี เป็นพี่จียงของซึงรี

แบบนี้ พี่ต่างหากที่ต้องสับสน เพราะนายไม่เคยบอกเลยว่านายรู้สึกยังไงกับพี่ อาจจะเป็นเพราะหลายคนบอกว่าพี่เจ้าชู้ ชอบดูแล ชอบใจดีกับคนอื่นไปทั่ว..."

"แต่รู้อะไรมั้ย พี่ไม่เคยใจดีกับใครเท่านาย ไม่เคยให้ใครมากเท่ากับที่ให้นายเลยนะ.."

"ถ้าเพียงแต่นายจะเปลี่ยนจากคำว่าใจดีจากพี่ เป็นคำว่ารักสักนิด นายคงจะเข้าใจ ว่าพี่ไม่อยากให้ใครเป็นคนพิเศษสำหรับพี่นอกจากซึงรี"

"พี่ไม่ได้ต้องการคนที่ดี ไม่ได้ต้องคนที่พิเศษกว่าใครๆ ขอแค่ใครสักคนที่ทำให้พี่รู้สึกดี ทำให้พี่รู้สึกอยากรักและดูแล"

"และคนคนนั้นไม่ใช่อีมินยองหรือใครๆ ....แต่เป็นอีซึงฮยอน"

"คราวนี้พี่ชัดเจนพอจะให้นายมั่นใจได้หรือยัง"


ซึงรีเอามือออกจากใบหน้า จียงถึงได้เห็นว่าซึงรีตาช้ำมากขนาดไหน หยาดน้ำตาติดเต็มขนตายาว แต่จียงก็ยังกลัวถ้าหากซึงรีจะปฏิเสธความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีให้ คำพูดที่ซึงรีบอกว่า 'ชีวิตอย่างเดิมที่ยังไม่มีคนชื่อควอนจียงเดินเข้ามา' มันเสียดแทงหัวใจเขาเกินไป โอเคใช่ ปกติควอนจียงมีแต่คนเข้าหาและมักเป็นฝ่ายปฏิเสธ มีบ้างที่จะถูกปฏิเสธความสัมพันธ์ แต่แบบนี้มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง


"...พี่จียง"


จียงกำลังคิดว่าเขามาไกลกว่าคำว่าชอบ


ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่ชอบเท่านั้น


ควอนจียงยิ่งแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น เมื่อร่างผอมบางของซึงรีตรงเข้ากอดเขาแน่น จียงตอบรับกอดแบบไม่ต้องใช้สมองคิด ซึงรีสะอื้นฮักอยู่ในอ้อมกอดแสนอ่อนโยนของจียงแล้ว กลิ่นแอลกอฮอล์ยังติดตัวซึงรีอยู่ แต่กลับหอมหวานอะไรอย่างนี้ จียงไล้จมูกไปบนเส้นผมซึงรี


"ผมมันก็แค่เด็กบื้อๆ เท่านั้นเองนี่ฮะ ฮึก ส่วนพี่จียง.. ใครๆ ก็อยากจะรัก แล้วจะให้ผมมั่นใจได้ยังไง ...ว่าพี่จะชอบผมจริงๆ"


"แล้ว 'ใครๆ' ที่ว่ามาน่ะ มีนายอยู่ในนั้นหรือเปล่า หือ?"


ซึงรีไม่ตอบ แต่จียงก็ไม่รู้สึกถึงการปฏิเสธ


เพราะคนตัวบางกำลังผงกหัวเบาๆ อยู่ในอ้อมกอด


จียงยิ้มพลางลูบหัว 'เด็กบื้อๆ' ที่ยังสะอื้นไม่หยุด


"อือ... แค่นี้ก็พอแล้วไง"


แค่ซึงรีคนเดียวก็พอ


"ฮือออออออออออออ ไอ้พี่จียงงงงง แย่!!"


"อ้าว กอดกันอยู่แท้ๆ ไหงมาว่าพี่แบบนี้ล่ะเนี่ยฮะ"


"ก็พี่มันแย่จริงๆ นี่! ฮึก" ซึงรีดันตัวออกจากจียงอย่างรวดเร็ว สองมือป้ายน้ำตาจนตาแดง ก่อนจะฟาดป้าบเข้าที่ไหล่ของคนตรงหน้าแรงๆ หนึ่งที "ทำให้คิดมากอยู่ได้ ผมปวดหัวจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ในความคิดมีแต่เรื่องของพี่ นั่นก็พี่จียง นู่นก็พี่จียง โน่นก็พี่จียง แล้วนี่! ก็ยังเป็นควอนจียงอีก ฮึ่ยยย"


เพราะร้องไห้อย่างหนักหน่วงเกินไป ซึงรีจึงต้องหายใจฟืดๆ อย่างแรงเพราะหายใจลำบาก แต่จียงก็ยังไม่ปราณีดึงตัวซึงรีมาล็อคคอแล้วจัดการยีหัวอย่างหมั่นไส้ ซึงรีร้องโวยวายในขณะที่จียงระบายยิ้มอย่างมีความสุข


"เรานั่นแหละ มัวแต่หึงอยู่ได้ ถ้านายยอมคุยกับพี่ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว"


"ผมไม่ได้หึงนี่ฮะ!!"


"แล้วที่ผ่านๆ มาเขาเรียกว่ะอะไรล่ะฮึ"


"ก็อยากให้พี่ไปเจอคนที่เหมาะกว่า ดีกว่า น่ารักกว่านี่ฮะ" ซึงรีหลุดออกจากแขนแข็งแรงของจียงมาได้อย่างบากลำบาก เจ้าตัวเบะปากไม่พอใจ "ผมลองนึกภาพพี่จียงเป็นแฟนกับมินยอง ดูยังไงก็โคตรจะเข้ากัน มินยองน่ารัก น่าทะนุถนอม ส่วนพี่จียงก็ดูดี ดูเท่จะตาย"


"จริงเหรอเนี่ย ทำไมพี่ถึงเอาแต่นึกภาพว่าตัวเองเป็นแฟนกับนายมาตลอดเลยนะ"


"หะหะ... หาาาาาาาาาาาาา"


ตอนนี้ตาที่แดงช้ำของซึงรีเริ่มจะหายแล้ว แต่ดันย้ายไปแดงที่แก้มกับใบหูแทน...


บ้าแล้ว บ้าแล้ววววว พี่จียงนิสัยแย่อ่ะ!!!


"ลองนึกภาพตามดูสิ ดีกว่ากันตั้งเยอะ ซึงรีร้องตะแง้วๆ หาพี่จียง ซึงรีโวยวายเวลาพี่จียงทำให้เขิน ซึงรีเอาแต่งอแงเพราะพี่จียงเอาแต่แกล้ง พี่จียงเอาแต่ยิ้มเพราะได้แกล้งซึงรี พี่จียงได้พาซึงรีไปกินข้าว พี่จียงได้พาซึงรีไปเที่ยว พี่จียงได้อยู่กับซึงรี พี่จียงได้จับมือซึงรี พี่จียงได้กอดซึงรี พี่จียงได้...จูบซึงรี"


"เอ่อ.. พะ พี่จียงฮะ..."


จียงยิ้มพร้อมกับดึงมือเล็กทั้งสองข้างของซึงรีมาไว้กับตัว "พี่ชอบนายมากนะซึงรี" พลางจุ๊บแผ่วเบาที่มือซ้าย "ชอบจนไม่รู้จะชอบยังไงแล้ว" เปลี่ยนมาเป็นมือขวา "ชอบจนเปลี่ยนเป็นรักได้เลย" และอาศัยช่วงชุลมุนที่ซึงรีกำลังอึ้ง รีบจุ๊บริมฝีปากบางเล็กอย่างรวดเร็วว่องไว


"พะพะพะพะพะพะพะพะพะพี่จียงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!"


"หุหุหุ วันหลังไปเพิ่มแรมซะบ้างนะซึงรี~"


"ย๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา"


ซึงรีคว้าหมอนฟาดๆๆๆๆ ใส่คนตรงหน้าไม่ยั้ง ถ้าทำได้ซึงรีอยากจะพลิกเอาที่นอนทับพี่จียงให้แบนแต๊ดแต๋เลย ไอ้พี่จียงแย่!!!


"เฮ้ย! พี่แค่จุ๊บเบาๆ เองนะ ทำไมต้องโวยวายขนาดนี้ด้วยเนี่ย"


"ย๊าาา โกรธแล้ว! อันนี้โกรธแล้วจริงๆ ด้วยอ้ะ!!"


"โอ๋โอ๋ ไม่เอาไม่โกรธนะ เป็นแฟนกันแล้วเรื่องแค่นี้เขาไม่โกรธกันหรอกน่าา แค่จุ๊บเอง ไม่ใช่เฟร้นช์คิสซะหน่อย"


"แฟนเฟินบ้าอะไร ผมยังไม่ได้ตอบพี่สักคำ ฮึ่ยยยย"


"งั้นก็ตอบมาได้แล้ว ตกลงเราเป็นแฟนกันนะ"


"ไม่ตอบอะไรทั้งนั้นแหละ" ซึงรีมุ่ยหน้าพลางเซแท่ดๆ ลงจากเตียง จียงมองตามเพื่อดูว่าน้องจะทำอะไร หรือจะคว้าโคมไฟมุมห้องมาฟาดหัวเขา? "ผมจะกลับบ้าน!"


อ่าวเฮ้ย แย่กว่าโดนโคมไฟฟาดหัวอีกนะเนี่ย


"แต่นี่มันดึกแล้วนะ นอนห้องพี่ก็ได้นี่"


"เรื่องอะไรต้องนอนห้องพี่ด้วยล่ะฮะ! ไม่เอาหรอก พี่จียงนิสัยแย่ ไว้ใจไม่ได้แม้แต่นิดเดียว"


"แต่นอนคนเดียวเดี๋ยวผีมาหลอกได้นะ" จียงพยายามเกลี้ยกล่อมสุดฤทธิ์ ขอโทษที่ต้องเอาผีมาหลอกล่อนะซึงรี แต่เขาอยากอยู่กับซึงรีนานๆ หลังจากที่ปั้นปึ่งใส่กันมาหลายวันนี่นา จียงไม่ได้คิดจะทำอะไรน้องหรอกนะจริงๆ เมื่อกี้ก็แค่แกล้งเล่นเฉยๆ เองอ่า~


"ยังไงก็จะกลับฮะ อย่างน้อยผีที่บ้านก็คงน่ากลัวน้อยกว่าผีพี่จียง"


"แล้วพี่เป็นผีไปได้ไงล่ะเนี่ย"


"เป็นสิฮะพี่เป็น! ผีทะเล ผีทะลึ่ง ผีลามก นั่นแหละผีพี่จียง ชิ!"


โห.. จียงโดนเป็นชุดเลย นี่แค่จุ๊บเองนะ


......อ่อ ลืมไป ซึงรียังไม่เคยมีจูบแรก.. หุหุหุหุหุ


โอเค๊ ไปส่งที่บ้านก็ได้..


เพราะอย่างน้อยตอนนี้จียงกับซึงรีก็เข้าใจกันแล้ว


"ป่ะป่ะป่ะ ไปส่งก็ไปส่ง" จียงยิ้มเอาใจ "ระวังผีพี่จียงไปสมทบร่วมด้วยช่วยกันหลอกกับผีที่บ้านนายแล้วกัน ฮิๆ"


"ย๊าาาาาาาาาาาา!"


ไอ้พี่จียง ไอ้คนนิสัยแย่!!


หน้าซึงรีแดงจนจะลามไปทั้งตัวอยู๋แล้วเนี่ย ฮึ่ยยยยยยย T///////T













TBC ;)



; สะ....สวัสดีค่ะ แหะแหะ.. ห่างหายกันไปนานเลยเนาะกับฟิคเรื่องนี้ แต่ก็ยังมีรีดเดอร์บางคนถามไถ่อยู่เรื่อยๆ เลยว่าจะกลับมาแต่งเมื่อไหร่ รออ่านอยู่ ฯลฯ ต้องขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ที่ยังติดตามและไม่ทิ้งกันไปไหน ซึ้งปนรู้สึกผิดง่ะ T_T แอบสารภาพว่าที่หายไป นอกจากเพราะขี้เกียจ งานเยอะแล้ว ยังกลัวจะทำตอนจบออกมาได้ไม่น่าพอใจ เพราะเวลานั้นเฟลจนไม่อยากแต่งฟิคเลยค่ะ ก็เลยพักไว้ก่อนดีกว่า
ตอนหน้าตอนจบแล้ววววว ตอนจบแบบจบจริงๆ ค่ะ คิดภาพไว้ในหัวแระ ไว้เจอกันตอนจบน้าา ใครยังแวะไปเวียนมาก็ทิ้งคอมเม้นท์ก่นด่าว่ากล่าวเราไว้ได้นะคะ น้อมรับทุกกรณี แฮ่~~ v.v