., ★ } i Z T y l e

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"แบบนี้มันไม่ใช่แค่ปลื้มแล้วล่ะซึงรี"

"ให้เกียรติกับความรู้สึกตัวเองหน่อยสิ"


-แดซอง-



.


.


.



"ก็ไหนนายบอกว่าแค่ลงชื่อเฉยๆ ไงล่ะเฮ้ย ไม่เอา ไม่เต้น ไม่เต้น ไม่เต้นนนนนนนนนน T-T"


ซึงรีบ่นแบบนี้มาประมาณรอบที่สองร้อยล้านครั้ง หลังจากมาขลุกอยู่ในห้องห้องหนึ่งในตึกคณะศิลปกรรมที่ถูกจัดการเคลียร์พื้นที่ให้กลายเป็นห้องซ้อมเต้นสำหรับปิดงานสถาปนาคณะ เจ้าของเสียงบ่นหงุงหงิงทำหน้าหงิกหน้างอพร้อมกับเหงื่อที่ชื้นอยู่ตามไรผม แก้มขึ้นสีเรื่อเนื่องจากการซ้อมเต้นติดกันเกือบสองชั่วโมงแบบนันสต๊อป ด้วยเหตุผลที่ว่า


'เหลืออีกไม่ถึงอาทิตย์ แต่ยังไม่ได้เริ่มเลย วันนี้ต้องจัดหนัก'


ก็แล้วทำไมไม่รีบๆ หาคน รีบๆ ซ้อมไปล่ะครับพี่ท็อป มาเร่งเอาแบบนี้ผมก็ตายพอดีเซ่


"ก็.. ก็พี่ท็อปเขาหาคนไมได้จริงๆ นี่นา ฉันขอโทษนะซึงรีอา"


สอบปากเปล่าวันนี้ก็ดูดวิญญาณชะมัด แต่ก็ถือว่าเมื่อวานแดซองช่วยเขาได้เยอะ เพราะอาจารย์ถามแต่เรื่องที่แดซองมาช่วยติวทั้งนั้น ความจริงแล้ววันนี้ซึงรีกะจะโดดงานที่เพื่อนในเอกนัดกันมาทำฉากกลับบ้านนอนซะหน่อย ก็ดันโดนเรียกมาซ้อมเต้นนี่ซะได้ เฮ้อ งานรัดตัวซะไม่มีล่ะอีซึงฮยอน!


"ถือซะว่าจะได้ไม่ต้องไปทำงานกับเพื่อนไง แต่มาซ้อมเต้นแทน สนุกดีออกนะ"


ซึงรีอยากจะตอบว่า สนุกกะผีอ่ะดิ T-T เวลาเต้นผิดทีโดนพี่ท็อปเฉ่งแทบตาย ทีตัวเองเต้นผิดล่ะไม่เคยจะโทษตัวเองหรอก เชอะเชอะ อย่าให้ซึงรีได้เป็นประธานสโมฯ บ้างก็แล้วกัน!


"อย่าคิดมากเลยแดซอง ฉันก็บ่นไปงั้นแหละ ขืนถอนตัวออกตอนนี้ก็โดนตีหัวตายอ่ะ"


แดซองยิ้มแห้งๆ ให้ซึงรีเหมือนอยากจะแสดงความขอโทษอีกสักร้อยครั้ง เขารู้ว่าซึงรีไม่ค่อยชอบทำกิจกรรมอะไรเท่าไหร่ หรือเรียกง่ายๆ ว่าไม่ค่อยชอบทำอะไรเลยจะง่ายกว่า เพราะปกติเวลาเข้าเรียนก็หลับตลอด (ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย -_-) ยังดีที่ทำงานส่งทันเวลา ไม่งั้นคงต้องเหนื่อยเขาเนี่ยแหละที่ต้องคอยช่วยเข็นช่วยดัน ยิ่งช่วงนี้ซึงรีดูหงอยๆ เหมือนลูกแมวขาดสารอาหารยังไงยังงั้น ขืนปล่อยให้อยู่คนเดียวคงคิดอะไรวุ่นวายไปเรื่อย


หาอะไรให้ซึงรีทำน่ะดีแล้ว อย่างน้อยจะได้เลิกเศร้าได้บ้าง


คิดว่าแดซองชอบเห็นเพื่อนเศร้าบ่อยๆ หรือไง


"เอ้า! ฉันซื้อขนมมาฝาก หรือจะเอาน้ำอะไรก็เลือกเอานะแดซอง ซึงรี"


"ขอบคุณนะฮะพี่จุน"


ซึงรีรับเลย์ห่อยักษ์มาไว้ในมือ พี่จุนหรือพี่อีจุน พี่ปีสามเอกเดียวกับเขาหยิบน้ำแร่ขวดใสขึ้นกระดกพลางทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ พี่จุนเองก็ต้องมาตกระกำลำบากด้วยเช่นกัน ได้ข่าวว่าเป็นประธานชมรมบีบอย.. ชมรมเดียวกับพี่จียงนั่นแหละ แต่ต้องโดนเรียกตัว(จิกหัว)ให้มาช่วยเต้นปิดงานเพราะพี่ท็อปหาคนไม่ได้ ส่วนอีกคนก็คือพี่ยองเบพี่เทคเขาเองแหละ สรุปแล้วคนที่เต้นปิดงานด้วยกันก็มี พี่ท็อป(ต้นเหตุของเรื่อง) พี่อีจุน พี่ยองเบ แดซอง แล้วก็ซึงรี


ซึ่งนั่นก็หมายความว่าซึงรีต้องอยู่งานจนกระทั่งถึงพิธีปิด โอ พระเจ้า.. เขาจะได้กลับบ้านนอนกี่โมงเนี่ย!


"เหนื่อยหน่อยนะช่วงนี้" อีจุนคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดหน้า "แต่พี่แกะท่าได้หมดแล้วแหละ ถ้าซ้อมบ่อยๆ เดี๋ยวก็เป๊ะ"


"พี่เองก็คงเหนื่อยเหมือนกัน ขอบคุณในความพยายามนะฮะ จริงๆ ผมเต้นห่วยมากอ่ะพี่" เจ้าของตาตกๆ หยิบเลย์ใส่ปากเคี้ยวมุ่ยๆ


"เฮ้ย ไม่หรอกเว่ย! ของงี้มันฝึกกันได้" อีจุนตบบ่าซึงรีปุๆ "นายเต้นไม่แย่หรอก ไม่งั้นไอ้จียงคงไม่ชวนเข้าชมรม"


พรวด!!


"ว่าแต่ทำไมนายไม่มาเข้าชมรมพี่ด้วยกันอ่ะ"


แค่กๆ!!


"เป็นไรแดซอง -_-;"


ตามนั้น... แดซองสำลักจนน้ำวิตามินแทบจะเล็ดออกทางรูหู ก็แน่ดิ ซึงรีกินเลย์อยู่จะเอาน้ำที่ไหนมาสำลักได้นอกจากชะงักมือที่กำลังจะหยิบอีกชิ้นใส่ปาก แดซองพยายามกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเพราะสำลักหนักเกินไปพลางเหล่มองซึงรีนิดหนึ่ง เวรกรรมจริงๆ เลยพี่อีจุน กว่าเขาจะทำให้ซึงรีเลิกหงอยได้เนี่ยมันยากนะเว้ยฮยอง! แล้วดูดิ๊เนี่ย แค่ได้ยินชื่อพี่จียงขึ้นมาแค่เนี๊ยะถึงกับกินอะไรไม่ลง โธ่ๆ ชินกูยา...


"ยังดีนะเนี่ยไอ้จียงมันยังหาคนมาเต้นด้วยได้เร็วหน่อย ไม่งั้นเร่งซ้อมกันชิบหาย(เหมือนตอนนี้)" อีจุนยังคงพูดต่อเพราะไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไร "ชมรมพี่ฟังกันพอดี อับอายขายขี้หน้า ต้องโทษไอ้พี่ท็อป ..ฟ่อดๆๆๆ แฟ่ดๆๆๆ..."


ตอนนี้ไม่มีอะไรเข้าหูซึงรีทั้งนั้น เหมือนเขากำลังตกอยู่ในโลกของตัวเอง ที่มีเพียงตัวเอง เอ่อ.. และเลย์รสโนริสาหร่ายหนึ่งชิ้นที่ยังไม่ทันได้เอาเข้าปาก


"แล้วนี่ได้ข่าวว่าจียงมันตามจีบนายอยู่ จริงป่ะ"


พรวดดดดดดดดดด!!


"เฮ้ย แดซอง เป็นอะไรมากป่ะเนี่ยห๊ะ! ไม่ต้องรีบกินมากก็ได้มีตั้งหลายขวด"


"พี่จุน... พี่หยุดพูดก่อนพี่... =[]="


"นี่หาว่าพี่พูดมากเราะ!"


ไม่ช่ายโว้ยยยยย แต่นี่พี่แบบ.. โง่หรือบ้าหรือพาโบหรืออะไรวะเนี่ย ไม่เห็นรีแอ็คชั่นซึงรีมั่งเลยหรือไงว่ามันเงียบเป็นเป่าสากไปแล้วอ่ะ u_u ความจริงแดซองอยากเอาขวดน้ำวิตามินยัดใส่ปากพี่จุนเดี๋ยวนี้เลยเชียว แต่ยังเห้นแก่ความเป็นพี่เป็นน้องและซิคแพ็คแข็งๆ ของพี่จุนที่มีมากกว่าแดซองเยอะ (ไม่เกี่ยว) เขาถึงทำได้แค่ลากอีจุนออกมาจากห้องซ้อม ปล่อยให้ซึงรีนั่งวิปัสนากรรมฐานอยู่กับห่อเลย์ต่อไป โอ๊ย อาการโคม่าแล้วชินกูยา...


"อะไรวะ นี่พี่งงแล้วนะเนี่ย!"


"คืองี้พี่จุน.." แดซองยกมือสองข้างขึ้นห้ามอีจุนที่ดูจะหัวเสียไม่น้อย "ช่วงนี้ซึงรีมันเฮิร์ทๆ เรื่องพี่จียงนิดหน่อยอ่ะ"


"อ้าว.. มันเลิกกันแล้วเราะ"


"เฮ้ยพี่! ยังไม่ได้คบกันเลยด้วยซ้ำ นี่ขนาดยังไม่ได้คบนะเนี่ย ซึงรีมันน้อยใจพี่จียงไปถึงไหนต่อไหนละ"


อีจุนเกาหัวงงๆ "ก็เห็นช่วงนี้ไอ้จีมันก็ไม่ได้คั่วใครนอกจากซึงรีแล้วนี่หว่า ไม่รู้นะ พี่ก็ดูตามที่เห็น แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วเนี่ย..." รุ่นพี่หุ่นฟิตเปรี๊ยะอย่างอีจุนมันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะ... "มันทะเลาะไรกันอ่ะ" ...เสือกเรื่องชาวบ้านอ่ะนะ แหะๆ


"อ้าวเฮ้ยพี่จุน เลิกซ้อมกันหมดแล้วเหรอ"


และแล้วตัวแปรตัวที่สามออกโรงมาแล้ว เป็นใครไปไม่ได้นอกจากทงยองเบ ผู้มีศักดิ์เป็นถึงพี่เทคของซึงรี ที่บอกว่าจะตามมาซ้อมเต้นทีหลังเพราะติดธุระนิดหน่อย พอเข้ามาก็เห็นไอ้พี่กับไอ้น้องสองคนนี้มันซุบซิบอะไรจีๆ รีๆ แล้วยองเบคนหล่อก็อดไม่ได้เหมือนกันที่จะเดินเข้าไปทักทาย เรื่องซ้อมหรือไม่ซ้อมนั่นช่างหัวมันเหอะ แค่อยากแสดงตัวตนอ่ะเข้าใจป่ะ


"ยองเบ มึงมาก็ดีละ มาฟังเรื่องฉาวเพื่อนมึงให้เร็วเลย"


"อะไร เรื่องไอ้จียงอ่ะนะ"


แดซองเหงื่อตก -_-; ไม่ได้อยากจะให้เรื่องมันบานปลายอะไรไปมากกว่านี้หรอกนะ ตอนแรกก็แค่อยากให้พี่จุนเลิกพูดถึงพี่จียงแค่นั้นเอง แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว... ฉันขอโทษนะซึงรียา นายคงไม่ว่าอะไรฉันหรอกใช่ไหมล่ะ~


และเมื่อแดซองสำนึกผิดกับซึงรีในใจไปแล้ว เรื่องระหว่างจียงกับซึงรีก็ค่อยๆ ไหลออกมาจากปากแดซองประหนึ่่งแจ็กเกอลีนแห่งรายการทีวีพูล(?) บ้า! ไม่ใช่แบบนั้น เขาก็แค่เล่าให้พี่จุนกับพี่ยองเบฟังเฉยๆ ว่าซึงรีมันน้อยใจพี่จียง แล้วเป็นหนักถึงขนาดร้องไห้เป็นแพนด้าโดนพรากลูกพรากแม่ยังไงยังงั้น


"โธ่.. น้องกู" ยองเบฟังจบแล้วกุมขมับ


"สรุปคือ ไอ้จียงแม่งไปให้ความหวังซึงรีมันใช่มะ" อีจุนสรุปให้


"คือซึงรีมันปลื้มพี่จียงอยู่แล้วอ่ะพี่ แล้วมาเจอแบบนี้มันก็แย่อ่ะดิ นี่ไม่รู้พี่จียงจะจริงจังอะไรแค่ไหน" แดซองว่า "แต่เห็นเพื่อนเป็นแบบนี้แล้วไม่ค่อยสบายใจเลยแฮะ"


ยองเบล่ะอยากจะไปสกัดขาไอ้จียงให้หน้าคว่ำแล้วเอาตีนขยี้มันให้แบะคาที่เลยจริงๆ กล้าดียังไงวะมาทำไอ้เด็กบ้านนอกน้องรักของเขาต้องร้องไห้แบบนี้เนี่ยห๊ะ! *เลือดขึ้นหน้าสุดฤทธิ์* แต่จริงๆ จะว่าไปไอ้จียงมันก็ดูไม่ได้อะไรกับน้องมินยองมากนี่หว่า โอ๊ย พากูปวดหัวทั้งเพื่อนทั้งน้องเลยงานนี้ คนนึงก็เจ้าชู้ไก่แจ้ซะไม่มี อีกคนก็ซึนเดเระไม่มีใครเกิน -"-


อีจุนได้แต่พยักหน้าไม่มีความเห็น เพราะเขาเพิ่งมามีบทในเรื่องนี้ก็เลยไม่รู้เรื่องอะไรมาก ขอรับฟังอย่างเดียวก็พอ ส่วนยองเบส่ายหัวดิก เหลือบมองน้องเทคตาย้วยของตัวเองที่นั่งหงอยอยู่กับถุงขนมอยู่ในห้องซ้อม หน้าตาเหม่อลอยอย่างกับคนติดยา เอ้ยไม่ใช่! เหมือนวิญญาณมันลอยไปไหนแล้วก็ไม่รู้


สงสัยจะลอยไปหาคนที่มันร้องไห้ให้เนี่ยแหละมั้ง เฮ้อ เตี้ยเพลียครับ



.


.


.



"อ้ายเชี่ยจียงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"


"เรียกแบบนี้ไม่ด่าพ่อกูเลยล่ะยองเบ แหม -_-"


"ก็อยากอยู่ แต่กูจำได้พ่อมึงเคยเลี้ยงข้าวกู เพราะงั้นก็มิอาจเอื้อมว่ะ"


ถือเป็นเรื่องดีที่ยองเบยังนึกถึงบุญคุณพ่อเขาอยู่บ้าง หรือจะบอกว่าเป็นเรื่องโชคดีที่พ่อเขาเลี้ยงข้าวมันก่อนที่มันคิดจะด่าพ่อเขา เออ ช่างมันเถอะ จียงเอาแขนเสื้อปาดเหงื่อที่หน้าผากก่อนจะวาดขาฟาดป้าบไปที่ตูดเพื่อนรักหนึ่งที


"เลิกซ้อมแล้วเหรอวะ จะกลับบ้านแล้วอ่ะดิ"


"เออ พี่ท็อปแม่งอารมณ์แปรปรวนชิบหาย บอกว่าที่บ้านโทรมาให้พาหมาไปหาหมอ กูล่ะเชื่อเค้าเลย!"


"ก็ดีแล้วไง หรือมึงอยากซ้อมต่อล่ะฮะ" จียงหัวเราะก่อนจะหันไปหาเด็กในชมรมที่ซ้อมเต้นกันอยู่ "เฮ้ย ไอ้แห้ง! เต้นผิดแล้วอย่ามาเนียน เอาใหม่ตั้งแต่เริ่มเลย"


ตามมาด้วยเสียงโอดโอยจากรุ่นน้องในชมรม จียงทำท่าแบ็คแฮนด์ส่งไปให้เป็นสัญญาณว่าบ่นอีกมึงตาย ยองเบเหลียวซ้ายแลขวามองหาน้องมินยองที่ช่วงนี้เห็นทำตัวติดกับไอ้จีบ่อยๆ ด้วยเหตุผลว่าต้องซ้อมเต้นคู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่เห็นมี


"มินยองไปไหนอ่ะ~"


"ตอนนี้พักซ้อมอยู่เลยไปหาเพื่อนบนตึก"


"แล้วเป็นไงล่ะงานบีบอย สนุกมะ ได้ข่าวว่าลากน้องกูไปด้วย" ยองเบแกล้งถาม ทั้งๆ ที่รู้เรื่องจากแดซองมาแล้ว


ปฏิกริยาของจียงไม่ได้ต่างไปจากเดิมเท่าไหร่นัก ก็แค่เหล่หางตามองยองเบนิดหนึ่งก่อนจะคว้าขวดน้ำมาเปิดดื่ม "เฉยๆ ไม่ดี แต่ก็ไม่แย่"


"แสดงว่าน้องกูพากร่อย" อ่ะ แหย่อีกนิด~


"กร่อยเพราะซึงรีไม่ไปมากกว่า..."


นั่นแน๊ ตอบได้พระเอกชิบหาย แต่ยองเบยังคงต้องทำเป็นเหมือนพวกไม่รู้เรื่องรู้ราวต่อไป วันนี้เขาจะมาแบบเอาน้ำเย็นเข้าลูบ (หมายถึงลูบหน้าตัวเอง) โมโหไอ้จียงไปมันก็ไม่ดีเท่าไหร่ เพราะตลอดชีวิตนี้มันก็โดนเขาด่าอยู่ตลอดอยู่แล้ว อีกอย่างนะ... ซึงรีมันก็ข้ามขั้นเกินคำว่า 'ปลื้ม' ไอ้จียงไปไกลโขแล้วด้วย สู้ทำให้มันดีกันเร็วๆ แล้วจะว่ายังไงก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคนแบบนี้น่าจะดีเสียกว่า


แต่อย่างน้อยทำให้ไอ้สองคนนี้มันคุยกันให้ได้ก่อน เวลาซึงรีงอนมันไม่ค่อยแสดงออกใส่คนที่งอนหรอกนะ ออกแนวหลบหน้าหลบตาไม่อยากให้เจอมากกว่า โว้ -_- แล้วแบบนี้ใครจะไปรู้กับมันวะว่างอนแล้วอยากให้ง้อเนี่ย (แดซองไม่ได้บอกหรอกว่าซึงรีอยากให้ไอ้จียงมาง้อ แต่เขาจะคิดแบบนี้)


"อ้าว.. นี่ซึงรีไม่ได้ไปด้วยเหรอวะ"


"เปล่าอ่ะ กูไปกับมินยอง เห็นสนใจอะไรพวกนี้เลยชวนไปด้วย"


"สองต่อสองป่ะ"


"สองต่อสองพ่อมึง พวกที่เต้นที่วีปาร์คก็ไปด้วยกันทั้งนั้น" จียงสะบัดสายตาเรียวๆ ใส่ยองเบ "เลิกคิดว่ากูจีบมินยองสักทีได้ป่ะ ก็แค่รุ่นน้องที่เต้นด้วยกันแค่เนี๊ยะ มันต้องมีอะไรด้วยหรือไง"


"เอ๊า~ นี่กูยังไม่ทันได้คิดได้พูดอะไรเลยนะเว่ย ก็แค่ถามเฉยๆ เอง" ยองเบยักไหล่ "ได้ยินมึงพูดแบบนี้กูก็ดีใจ"


"แต่น้องมึงคิดไง แล้วก็ไม่ถามสักคำเลยด้วย" จียงพ่นลมหายใจ


มาถึงจุดนี้ยองเบทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่ไหวแล้ว! ก่อนที่จะคันปากไปมากกว่านี้ เอ้ย ก่อนที่ซึงรีจะกลับบ้านไปซะก่อนเพราะตอนนี้ยังเก็บของอยู่ ยองเบต้องรีบจัดการ!


"เอาจริงนะ กูรู้แล้วแหละว่ามึงกับซึงรีพ่อแง่แม่งอนกันอยู่ อ๊ะอ๊ะ อย่าเพิ่งแดกหัวกู" ยองเบชี้หน้าจียง "มีอะไรมึงก็ไปอธิบายกับซึงรีซะ อย่าปล่อยไว้งี้เลย น้องกูมันเป็นพวกคิดมาก คิดมากๆ แล้วก็ชอบร้องไห้ด้วยนะเว้ย!"


"ร้องไห้?"


จียงทวนคำถาม สิ่งที่ได้กลับมาคือยองเบยักคิ้วให้หนึ่งที คิ้วจียงขมวดเข้าหากัน ..หมายถึงแบบว่า ซึงรีร้องไห้เพราะเขา? ออกแนวเข้าข้างตัวเองไปป่ะวะ? แล้วมันก็อาจจะดูเลวไปหน่อยนะที่จียงจะต้องบอกว่า ..ดีใจไม่น้อยที่ซึงรีร้องไห้ ถ้ามันมีสาเหตุมาจากเขาจริงๆ น่ะ ฮะฮะ จียงอาจจะเลวจริงๆ ก็ได้นะที่ทำให้ซึงรีร้องไห้ แต่อย่างน้อยก็ยังได้รู้ว่าซึงรียังแคร์เขาอยู่บ้างน่ะนะ


แต่อีกแง่นึง ก็ไม่ได้รู้สึกดีจนลิงโลดหรอก ก็ทำซึงรีร้องไห้ ใครจะอยากให้คนที่ตัวเองชอบร้องไห้กันล่ะ เออแม่ง.. ควอนจียงสับสนจนอธิบายไม่ถูก


"ไปง้อดิ เก็บของอยู่บนตึกอ่ะ ห้อง 644 แต่ไม่รู้กลับไปยังนะ"


"เก็บของ? อะไร ยังไง นั่นห้องซ้อมมึงไม่ใช่เหรอ แล้ว..."


"อ๋อ กูลืมบอก ซึงรีกับแดซองมาเต้นปิดงานกับพวกกูอ่ะ"


ชิท... งั้นก็งานเดียวกับที่พี่จุนโดนพี่ท็อปลากหัวไปด้วยอ่ะดิ แม่ง.. รู้งี้จียงแลกหน้าที่กับพี่จุนง่ายกว่าป่ะ แต่กลับตัวตอนนี้คงไม่ทัน


จียงมองยองเบแบบไม่ไว้ใจ "รอบนี้มึงมาแปลก เหมือนจะเป็นพ่อสื่อ"


"ก็ช่วยไม่ได้ น้องกูเฮิร์ทเพราะมึง มึงก็ต้องรับผิดชอบ ตรรกะง่ายๆ แค่นี้มึงคิดไม่เป็นเหรอ"


อยากจะถีบยอดหน้าเพื่อนคนนี้สักที แต่อีกอารมณ์ก็อยากจะกอด.. แต่ช่างมันเหอะ ถ้าทำจริงอาจจะเป็นจียงก็ได้ที่โดนมันถีบกระเด็น จียงตบไหล่ยองเบเป็นเชิงขอบใจก่อนจะปล่อยให้เด็กในชมรมซ้อมเต้นกันต่อไป ส่วนตัวเองก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสี่เพื่อไปหาซึงรี เป็นครั้งแรกที่จียงรู้สึกว่าอยากบินได้ -_- ตอนนี้ก็เกือบทุ่มแล้ว และลิฟต์ของตึกคณะปิดให้บริการตอนหกโมงไปเรียบร้อย


จียงเห็นหัวอีจุนอยู่ลิบๆ


"ไงไอ้จี ขึ้นมาทำไรเนี่ย ไอ้ยองเบลงไปแล้วนะ"


เจ้าของหัวสีส้มเท้าเอวก่อนจะยกมือขอเวลาหายใจห้าวินาที "กลับกันไปหมดแล้วเหรอพี่"


"ถ้าหมายถึงน้องซึงรีของมึงอ่ะนะ เพิ่งเอาขยะลงไปทิ้งที่ตึกฝั่งซ้ายแล้วก็กลับไปละมั้ง"


จียงตบหน้าผากตัวเอง คลาดกันนิดเดียว จียงขึ้นบันไดมาทางตึกฝั่งขวา ถ้าไปอีกทางก็อาจจะได้สวนกันบ้าง


"รีบๆ ง้อกันเร็วๆ นะโว้ย ไม่งั้นกูรอเสียบ ฮิฮิ"


"อะไรนะ" จียงเสียงแข็ง "อะไรของมึงเนี่ยไอ้พี่จุน อย่ามาตลก"


"เปล๊า~ เห็นเด็กน่ารักๆ อย่างซึงรีหงอยแล้วกูสงสาร ก็อยากปลอบใจ ถ้ามึงไม่ว่าอะไรน่ะน้า" แหม เรื่องหยอกให้ชาวบ้านอารมณ์เสียนี่บอกอีจุนคนนี้เถอะ งานถนัด แล้วนานๆ ทีจะได้เห็นไอ้จีมันหงุดหงิดบ้างก็ดี ปกติเห็นแต่ทำตัวสมาร์ทดูดีมีชาติตระกูลต่อผู้พบเห็น หัวหน้าชมรมที่รู้จักสนิทสนมกันมาพอสมควรอย่างเขาเห็นแล้วมันอดหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ เพิ่งเคยเห็นมันหัวปั่นเพราะเฟรชชี่ปีหนึ่งก็งานนี้แหละวะ ขอแหย่หน่อยจะเป็นไร คิคิ


"อย่ายุ่งกับซึงรี แค่นี้ชัดป่ะพี่"


"ไม่รับปากว่ะน้องชาย ก็ถ้ามึงไม่รีบทำคะแนน ช่วงนี้กูอาจจะตีตื้นขึ้นมาก็ด้าย~"


จียงล่ะอยากสอยหน้าหล่อๆ ของไอ้พี่คนนี้สักหมัดสองหมัด โธ่เอ๊ย ซึงรีคงไม่หลงสเน่ห์ไอ้ซื่อบื้ออย่างพี่จุนหรอกจียงว่านะ แต่ก็ไม่แน่หรอก ไอ้เวรนี่คารมดี หน้าตาดีอีก ไว้ใจไม่ได้ที่สุดอ่ะ


แต่จะให้ทำไงได้ โอกาสคุยกับซึงรียังไม่มีเลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่รับโทรศัพท์เลย ส่งข้อความไปก็ไม่เคยตอบกลับเลยสักครั้ง...


"อ๊ะ จียงโอป้า ขึ้นมาทำอะไรบนนี้คะ?"


ยังไม่ทันจะได้ต่อความอะไรกับพี่จุน เสียงทักใสๆ ที่จียงจำได้ว่าเป็นของมินยองก็ดังขึ้น แล้วก็เป็นมินยองจริงๆ ด้วย จียงหันขวับไปพยักหน้าให้ก่อนจะตอบแบบเก้ๆ กังๆ "อ่า.. มาหาพี่จุนน่ะ"


"เหรอคะ นึกว่าฉันมาหาเพื่อนนานเกินไปพี่เลยมาตามซะอีก ขอโทษนะคะ"


"ไม่เป็นไรหรอก พี่แค่แวะมาคุยเรื่องเต้นกับพี่จุนอ่ะ"


แหม เมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนจะต่อยกูอยู่เลยไอ้จี เรื่องตอแหลนี่ขอให้บอกเหอะ แต่อีชางซอนหรืออีจุนคนนี้ก็ไม่ขัดศรัทธามันหรอกนะ ก็พยักหน้าเออๆ ออๆ ตามน้ำไป ยังไงซะมันก็เป็นรุ่นน้องที่เขารักคนนึง (แต่หมั่นไส้เยอะกว่า อิอิ)


"งั้นเรากลับไปซ้อมกันต่อเลยมั้ยคะ"


"...เอางั้นก็ได้ ไปสิ" จียงเห็นว่าอยู่ไปก็ไมได้อะไร มีแต่จะโดนพี่จุนกวนประสาท ซึงรีก็กลับบ้านไปแล้วด้วย "ไปก่อนนะพี่ แล้วไอ้เรื่องนั้นน่ะ ไม่ต้องเสือกเลยนะ..."


"ไม่รู้ไม่ชี้วุ้ย คุๆ คิๆ คึๆ~"


จียงหันหลังเดินกลับไปพร้อมกับ... เออ ใครไม่รู้นะ ตัวเล็กๆ น่ารักดี ก็คงเป็นคนที่มาเต้นคู่กับไอ้จีอ่ะแหละ แต่เขาจำชื่อไม่ได้ อีจุนล็อคประตูห้องซ้อมเฉพาะกิจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเห็นผู้สาวตัวกระจ้อยนั่นเดินควงแขนจียงลงบันไดไป


"เฮ้ยยยยยยยย!!!!!!" ชิบหาย!! พ่อแก้วแม่แก้ว! ตกใจหมดเลย! "ซึงรี มาแบบนี้พี่ตกใจนะเว่ย!!"


"แฮ่ก.. พี่จุน ผมขอโทษนะฮะ แต่ผมลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องอ่ะ" ซึงรียืนหอบพิงผนัง "โชคดีนะเนี่ยที่พี่ยังไม่กลับ"


อีจุนหยักหน้าเหรอๆ หราๆ ก่อนจะไขกุญแจเปิดห้องให้ซึงรีเข้าไปเอาโทรศัพท์ ...อยากถามเหมือนกันว่าเมื่อกี้เห็นอะไรหรือเปล่า ไม่ใช่ผี ไม่ใช่เจ้าที่ ไม่ใช่อดีตคณะบดีคนก่อนที่เพิ่งตายไปเมื่อปีที่แล้ว แต่อีจุนหมายถึง.. ที่จียงมีสาควงแขนมาด้วย แต่ดูเหมือนซึงรีจะไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่


งั้นก็ดีแล้วที่ไม่เห็น ไม่งั้นจียงกับซึงรีคงได้เข้าใจผิดกันไปใหญ่


"ขอบคณมากนะฮะพี่จุน งั้น... ผมกลับจริงๆ ก่อนล่ะนะ! พี่ก็กลับบ้านดีๆ นะฮะ"


"เออเออ กลับดีๆ แล้วกัน พรุ่งนี้มาซ้อมด้วยนะ เดี๋ยวซื้อขนมมาเลี้ยง"


"พรุ่งนี้เอาเลย์รสหมึกย่างนะฮะ ฮิฮิ บายฮะพี่จุน!"


อีจุนยีหัวซึงรีอย่างเอ็นดู เพิ่งรู้ว่าเป็นน้องเทคไอ้ยองเบ ก็ว่าทำไมแม่งต้องเป็นเดือดเป็นร้อนตอนรู้เรื่องจียงกับซึงรีขนาดนั้น ก็นะ.. เด็กมันน่ารัก ใครๆ ก็อยากรักอยากเอ็นดู เฮ้อ... เอาวะซึงรี เรื่องนายกับไอ้จียงพี่จะขอเป็นพ่อยกอยู่ห่างๆ ละกัน!


แต่แหม มีรีเควสขนมด้วยไง -__-



.


.


.



ซึงรีพ่นลมหายใจ และยังไม่ทันที่จะได้เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าดี มันก็สั่นพร้อมเสียงเตือนข้อความเข้าขึ้นมาซะก่อน


'กลับบ้านดีๆ นะซึงรี'


ดวงตาเรียวเล็กหม่นแสง ซึงรีเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงแทบจะทันทีที่อ่านข้อความจบ ช่วงนี้กล่องข้อความเข้าของเขามีแต่เบอร์ของพี่จียง ..ที่เขาไม่เคยส่งกลับไปเลยสักข้อความเดียว


..เดินควงแขนกับมินยองขนาดนั้น ยังเอาเวลาไหนมาส่งข้อความหาผมอีกล่ะฮะ?












TBC ;)


; มาแว้ววววววววววววววววววววววว กว่าจะบิ๊วอารมณ์ขึ้นล่อไปหนึ่งเดือน -_-; แต่งฟิคหรือหมักกิมจิ
มีข่าวดีมาบอกว่า ตอนนี้เราแพลนตอนจบไว้คร่าวๆ แล้วนะคะ ซึ่งอาจจะจบภายในหนึ่งหรือสองตอนเนี่ยแหละ เตรียมตัวกันได้เลย! ในที่สุดมันก็ใกล้จะจบแล้ว ;___; ดีใจจัง ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม ไม่อยากเวิ่นเยอะ เอาไว้เวิ่นตอนจบดีกว่า ;)

เอาแล่ว น้องงอนใหญ่แล่ว ง้อก็ยังไม่ได้ง้อ สงสัยเรื่องนี้ได้เปลี่ยนพระเอก (??) ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
เจอกันตอนหน้านะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ ใครที่เจอกับน้ำท่วมก็ขอเป็นกำลังใจให้ ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ