., ★ } i Z T y l e

 

 

 

 

 

 

 

ซึงรีเดินย่ำต๊อก คอตก หางลู่ หูตูบ กลับเข้าบ้านตามปกติ ไม่ได้บรรยายโอเวอร์หรอกนะ แต่เขาก็กำลังเป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ ใครมองผ่านไปผ่านมาอาจจะนึกว่าเขาเป็นหมีแพนด้าตกเครื่องบินไฟลท์กลับจีนบ้านเกิด จะยังไง็ช่างเถอะ ซึงรีไม่มีอารมณ์มาสนใจแวดล้อมแม้แต่นิดเดียว


"เฮ้!! ซึงรี! ซึงรี!!"


"ฮยอง!!~ ฮยองโว้ยครับบบบบบ!"


"อีซึงฮยอนนนนนนน"


"ฮะ.." เจ้าของชื่อเงยหน้าเบลอๆ ขึ้นจากการมองพื้น สองมือปัดเอาผมหน้าที่ปรกปิดตาออก มองขวาเจอกำแพง มองซ้ายก็คือวีปาร์คที่ตอนนี้หลายคนที่มาทำกิจกรรมที่นี่เริ่มพากันกลับไปหมดแล้ว จะเหลือก็แต่... กลุ่มบีบอยของพี่จียง


อ่า นี่ซึงรีไม่ได้เจอพวกเขามาหลายวันแล้วเหมือนกันนะ


"หวัดดีทุกคน!" ซึงรียิ้มซื่อโบกมือให้ก่อนจะเดินเข้าไปหา "ทำไมวันนี้กลับกันช้าจังล่ะฮะ พี่ซองมิน"


ซึงรีก้มๆ เงยๆ อยู่เหนือกลุ่บีบอยที่สุมหัวกันทำอะไรบางอย่างอยู่ จะเหลือก็แต่โจซองมินที่ลุกขึ้นมาทักทายเขา วันนี้อยู่กับครบองค์ประชุมเลยแฮะ ถ้าไม่นับ...พี่จียงอ่ะนะ


"เพิ่งซ้อมกันเสร็จอ่ะดิ ไม่รู้แม่งฟิตไรกันนักหนา"


"ไม่ฟิตได้ไงอ่ะพี่!" จินอุนแว้ดขึ้นมาเมื่อโดนซองมินยีหัวเล่น "ดูดิ๊เนี่ย ไอ้พวกไซเรนแม่ง... หมั่นไส้มันจริงๆ ยิ่งดูคลิปที่อัดมาแล้วยิ่งหงุดหงิดว่ะ!"


"จินอุนนายใจเย็นหน่อยสิ ก็แค่มันพูดว่าพวกเราแหยไม่กล้าแข่งด้วยเท่านั้นเองนะ..." ดงอุนตบไหล่เพื่อน


"ย๊า!!! นั่นแหละที่ยอมไม่ได้!" ยองดนแหกปากขึ้นมาพลางโงหัวขึ้นมาจากการดูคลิปวิดีโองานบีบอยแบทเทิ้ล "ใช่! กล้าดียังไงมาหาว่าพวกเราแหย!! นี่ถ้าวันนั้นไอ้ชานซองไม่ห้ามฉันคงได้ต่อยปากไอ้หอกหักนั่นไปแล้ว" ยองดึกยกกำปั้นตัวเองก่อนจะหันไปแหวใส่ชานซองที่ถือไอพอดไว้ในมือ


ซึงรีงงเป็นไก่ตาแตก ก็พอจะรู้คร่าวๆ มาบ้างว่าพวกไซเรนคือคู่แข่งอันดับหนึ่งของแก๊งบีบอยนี่ แต่เพราะซึงรีไม่ได้ไปงานแบทเทิ้ลด้วยกันวันนั้นเลยทำให้ไม่ค่อยจะรู้เรื่องรู้ราวอะไรเท่าไหร่ แต่ก็พอจะจับใจความสำคัญได้จากอารมณ์กรุ่นของแต่ละคน โดยเฉพาะพี่ยองดึก พี่ยองดน แล้วก็จินอุนเนี่ยแหละตัวหงุดหงิดที่สุด


"ทุกคนใจเย็นนะฮะ" ซึงรียิ้มแห้งๆ ก่อนจะขอเข้าไปนั่งแทรกข้างชานซองเพื่อนรุ่นเดียวกันในกลุ่ม "หักโหมมากๆ อาจจะแย่เอาได้นะ"


"ไม่รู้ล่ะ นายก็อีกคนนะซึงรี ช่วงนี้หายไปเลย!"


"ใช่! ไม่รู้เหรอฮยองคนถึงอ่าาาาาาาาาาาา~~"


ยองดึกยองดนถลาจะเข้าไปกอดซึงรีให้เต็มรัก แต่ก็ถูกซองมินลากคอเสื้อยั้งไว้ได้ทัน


"อ่า.. ก็ช่วงนี้ผมไม่ว่างเลยนี่นา งานที่มหาลัยยุ่งม้ากกกกกกกกกมาก!"


"อ้อเหรอ ฉันนึกว่านายทะเลาะอะไรกับพี่จียงซะอีกนะเนี่ย"


ทะ...ทะเลาะ ทะเลาะกันอะไรของชานซอง ซึงรีมองเพื่อนข้างๆ ตาปริบๆ แบบไม่รู้จะพูดยังไง "ไม่เกี่ยวซะหน่อย งานที่มหาลัยมันยุ่งมากจนปลีกตัวมาไม่ได้ตากห่างเล่า กว่าฉันจะกลับมาทุกคนก็ไปกันหมดแล้วนี่นา"


"เพราะงั้นวันนี้เราเลยอยู่รอฮยองไง" ดงอุนฉีกยิ้มตาหยี แต่ก็ถูกจินอุนและพี่ๆ ในกลุ่มรุมกันเอามือปิดปากเหมือนไม่อยากให้พูด และเหมือนดงอุนจะเข้าใจในสัญญาณอันตรายแบบนี้ ถึงยกมือสองข้างยอมแพ้พร้อมพยักหน้าเข้าใจอย่างเอาเป็นเอาตาย โถ่... เด็กนี่น่าสงสารนะ หล่อก็หล่อ แต่ก็ถูกกักกันไม่ให้มีบท ...แต่จะว่าไปมันก็ดูมีลับลมคมในอะไรอยู่นะ


"แล้วทำไมเมื่อวันอาทิตย์ไม่มาด้วยกันล่ะ" ซองมินปิดปากถาม "แทนที่จะเป็นนายกลับกลายเป็นสาวชื่อมินๆ อะไรสักอย่าง (จินอุนแทรกขึ้นมาว่า มินยอง) เออนั่นล่ะ พวกพี่ก็นึกว่าทะเลาะกันไง"


ซึงรีชักจะเริ่มเบื่อแล้วนะเนี่ยที่ในชีวิตจะต้องมีแต่คำว่า จียง จียง จียง ในช่วงนี้ หรือก่อนหน้านี้มันก็มีชื่อนี้อยู่ตลอดจนเขาเองก็ไม่ได้นึกสังเกตหรือแปลกใจ อ่า.. อาจจะเป็นแบนั้นจริงๆ ก็ได้ ก็พี่จียงเล่นเข้ามาอยู่ในทุกห้วงความคิดของซึงรีไปแล้วนี่นะ ..แย่อ่ะ


"เปล่าหรอกฮะ เมื่อวันอาทิตย์ผมมีนัดติวกับเพื่อนกะทันหัน ขอโทษที่ผิดนัดนะฮะ"


ซึงรีแอบเห็นซองมินเหล่สายตาให้ยองดึกกับยองดนอย่างมีความหมายอะไรสักอย่าง แต่ซึงรีคิดไม่ทัน "เฮ้ยไม่เป็นไร! อย่าไปซีเรียส ว่าแต่นะ.. ไหนๆ ก็ได้เจอหน้านายหลังจากที่ไม่ได้เจอมาหลายวันแล้วเนี่ย..."


"เราไปดริ๊งค์กันดีกว่าน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" ยองดึกกับยองดนประสานเสียงพร้อมกัน


..ดะ ดริ๊งค์.... อีกแล้ว =_=;


"ไม่ล่ะฮะ ผมไม่ค่อยชำนาญกับเรื่องแบบนี้เท่าไหร่"


เหตุผลจริงๆ แล้วก็คือเขาไม่อยากเมาแล้วอ้วกใส่ใครอีก แค่นี้ก็รู้สึกผิดกับชานซองจะแย่แล้ว แต่เจ้าตัวที่ดูเหมือนจะรู้ว่าซึงรีกำลังพูดถึงในใจก็คว้าไหล่เขาหมับก่อนจะเขย่าเบาๆ "ไปเหอะไปเหอะ ฉันรู้มาว่าถัดไปสองสามซอยมีร้านเนื้อย่างเปิดใหม่ด้วยนะ โปรโมชั่นนี่ถล่มทลายอ่ะ"


"หลังจากซ้อมมาเหนื่อยๆ แบบนี้มันต้องปิดท้ายด้วยเนื้อย่างงงงงงงงงงงงงง!~~" ดงอุนร้อง ซึงรีแอบเห็นประกาบหัวใจวิบๆ วับๆ อยู่ในดวงตาคมๆ แบบคนยุโรปคู่นั้น เอ่อ... ท่าทางจะรักเนื้อย่างมากอะไรมากนะดงอุน


"ไปเหอะฮยอง นะนะ ไม่ต้องดริ๊งค์ก็ได้ แค่ไปช่วยกันหารเท่านั้นเอง อิอิ"


จินอุนกระเง้ากระงอดไม่สมตัว แต่แหม.. ซ้อมเขาก็ไม่ได้ซ้อมด้วย ยังจะลากไปช่วยหารอีกนะพวกนี้ แล้วทำไมทุกคนต้องทำเหมือนกับว่าถ้าซึงรีบอกว่าจะไม่ไป ทุกคนก็จะไม่ไปด้วยแบบนี้ล่ะเฮ้ย เขาไม่ใช่เจ้ามือนะ ขนาดปลาทูนึ่งที่กักตุนไว้ให้มอมแมมหมดเขายังไม่ได้ซื้อให้เลยด้วยซ้ำ (ไม่เกี่ยว) สงสารอีซึงฮยอนคนนี้เถอะ.. T-T


"ไปด้วยกันเหอะนะฮยอง~ บุฟเฟ่ต์เนื้อย่างแบบนี้หายากนะ แล้วฮยองก็ไม่ค่อยมีเวลาด้วยอ่ะ ผมคิดถึงนะ"


ไม่ต้องเอาหน้าหล่อๆ กับจมูกแหลมๆ โด่งๆ ของนายมาถูแขนฉันเลยซนดงอุน แค่นายหล่อกว่า สูงกว่าฉันก็แย่ละ โอ๊ย.. ดูเหมือนทุกสายตาจะจับจ้องมาที่ซึงรีจนเขาแทบไม่กล้าขยับตัวไปไหนเลย อยากจะกลั้นหายใจหลับตาแล้ววาร์ปกลับไปบ้านที่อยู่ห่างอีกเพียงไม่กี่ก้าวเสียเหลือเกิน


งื้อ....


"ปะ... ไปก็ได้... แต่ไม่ดื่มนะ"


มหาวิทยาลัยวายจีควรเปิดวิชาเลือกเสรีเรื่องการฝึกปฏิเสธคนได้แล้วนะ ดูเหมือนอีซึงฮยอนจะอ่อนหัดในด้านนี้เสียเหลือเกิน เสียงเฮฮาประจำกลุ่มกลับมาอีกครั้ง ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องต่างพากันเก็บของยัดใส่กระเป๋าด้วยความกระตือรือร้น


แต่ก็ดีเหมือนกัน เพิ่งสอบเสร็จ ซ้อมเสร็จ เจอแต่เรื่องหนักๆ ไปหาเรื่องคลายเครียดบ้างก็น่าจะดี เผื่อมันจะช่วยดันหน้าของคนที่ชื่อควอนจียงออกไปจากหัวซึงรีได้บ้าง



.


.


.



"ฮัลโหล ว่าไงวะซองมิน"


"จียง วันนี้เจอกันที่ร้านเนื้อย่างเปิดใหม่ ซอย J นะมึง"


"ฮะ? ...กูคงไปเจอไม่ได้อ่ะ ยังซ้อมอยู่มหาลัยอยู่เลย"


"กูว่ามึงต้องมาได้แน่นอน และมึงคงอยากมาด้วย"


"กูบอกว่าไปไม่ได้ไง เดี๋ยวจบงานนี้ที่มหาลัยแล้วกูค่อยเลี้ยงได้ไหมล่ะ มึงนี่พูดไรู้เรื่อง"


"มึงอะสิพูดไม่รู้เรื่อง กูอุตส่าห์ลากซึงรีไปด้วยได้แล้วนะเว้ย จะปล่อยโอกาสนี้ให้รอดไปก็แล้วแต่มึง"


"ฮะ!? ซึงรี! ซึงรีอยู่ด้วยเหรอวะ"


"เออ.. จะมาไม่มาก็เรื่องของมึงนะจ๊ะเบบี๋"


ซองมินแกล้งวางสายไปเลย พอจียงโทรกลับมาเขาก็แกล้งทำเป็นไม่รีบ คิกคิก.. สนุกแน่งานนี้ ร้อยทั้งร้อยไอ้จียงก็ต้องมาเชื่อเขาเถอะ เพียงแต่ว่าจะมาได้เร็วเท่าไหร่แค่นั้นแหละ แล้วในระหว่างนี้เขาก็จะมอมเหล้าน้องเพื่อเสาะหาความจริงให้ไอ้จียงไปก่อน โห่.. ต่อให้ซึงรีบอกว่าไม่ได้ทะเลาะกันไอ้จียงสักร้อยครั้งเขาก็ไม่เชื่อหรอก อย่างน้อยมันก็ต้องมีซัมติงวรองบ้างแหละวะ!


อย่างซึงรีน่ะ โซจูไม่ถึงขวดหรอกเชื่อเขาเถอะน่า ไม่เปลืองด้วย อิอิ


ร่างผอมสูงหัวเราะย่ามใจ ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าพร้อมเดินเข้าร้านเนื้อย่างไป



.


.


.



"อ่าาาาาาาาาาาาาาาาา~ พอแล้วฮะพี่ยองดึก เดี๋ยวผมกลับบ้านไม่ได้อ่า"


"อู๊ยยยย กลับไม่ได้เดี๋ยวก็นอนมันข้างถนนเนี่ยแหละ แต่แหม บ้านนายอยู่ใกล้แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอกน่า"


สุดท้ายที่บอกว่าไม่ดื่มไม่ดื่ม ต่อให้พูดให้ตายยังไงพวกพี่ๆ ก็คะยั้นคะยอเขาอยู่ดี ถึงกับขู่ว่าถ้าเขาไม่ดื่มจะให้จินอุนไปหาหลอดมากรอกลงรูหูให้เลย ย๊า อะไรมันจะแอลกอฮอล์ริซึ่มขนาดนั้นเนี่ย ร่างซึงรีสะท้านไปทั้งตัวลังจากที่กระดกโซจูที่พี่ยองดึกเพิ่งรินให้ ก็เนี่ย! เนี่ย! เนี่ยยยย! ถึงกับมีรุ่นพี่รินเหล้าให้ ถ้าไม่กินก็เสียมารยาทแย่เลย โอย ซึงรีชักจะเริ่มมึนหัวหน่อยๆ แล้วนะเนี่ย


"กินเข้าไปเยอะๆ เลยซึงรี เนื้อย่างเนี่ย เอาให้คุ้ม กินให้ร้านเจ๊งเลย จะได้ไม่เมาง่าย"


ชานซองคีบเนื้อวางใส่จานให้ "ขอบใจนะชานซอง" วันนี้ฉันจะพยายามไม่อ้วกใส่นายเด็ดขาด สัญญา


"แหม่! ฉันล่ะยังเจ็บใจไอ้พวกไซเรนไม่หายเลยนะเนี่ย" ยองดนเปิดประเด็น "ซึงรี ถ้านายได้ไปเจอไอ้พวกนั้นนะ รับรองว่านายต้องเลือดขึ้นหน้าเหมือนกันแน่ๆ มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีน่ะ! นายต้องเข้าใจพี่นะเว่ย!"


"อื้อ ผมเข้าใจพี่อยู่แล้วแหละ น่าเสียดายจังนะฮะที่ผมไม่ได้ไปด้วย" พูดไปงั้นแหละ ไปก็ไปเป็นก้างขวางคอพี่จียงเปล่าๆ


"งานหน้าต้องไปด้วยกันให้ได้นะเว้ย ยังไม่ต้องเต้นด้วยกันก็ได้ ไปดูหนุกๆ"


"โอเคฮะพี่ซองมิน"


"เอ้า กินๆๆๆๆ"


"เฮ้ยพี่! ชิ้นนั้นของผมนะเว่ย!"


"ย๊าาา! แกอย่าย่างทับที่ฉันซิวะ!"


"เดี๋ยวไปตักเพิ่มก่อนแป้บนะ"


และแล้วความโกลาหลก็บังเกิด กับชายโสดทั้งเจ็ดคนที่พากันมาถล่มร้านเนื้อย่าง ตอนนี้ทุกสัตว์ส่วนของเนื้อวัวและของกินอีกมากมายก็ตกลงไปอยู่ในกระเพาะของซึงรี แล้วก็จะตามด้วยโซจูทุกครั้งหลังจากที่คุยประเด็นใดประเด็นหนึ่งจบ ซึ่งคุยกันเป็นร้อยเป็นแสนเรื่องภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงเท่านั้น อ่าาา.. ซึงรีเริ่มมองเห็นพี่ยองดนมีฝาแฝดเป็นพี่ยองดึกอีกสี่คนแล้วนะ...


"กินจนจุกแล้วอ่า" จินอุนว่าพลางตบท้องปุๆ


ดงอุนเอาข้อศอกถองเพื่อนพลางบ่นว่ายังกินไม่ถึงไหนเลย อืม.. ซึงรีรู้แล้วล่ะว่าดงอุนรักเนื้อย่างมาก บางทีอาจจะมากกว่าที่รักก็ได้ (มั่วเอาเอง) พี่ซองมินกระดกโซจูด้วยท่าทางสุขุมนุ่มลึกเหมือนกำลังถ่ายโฆษณา พี่ยองดึกกับพี่ยองดนผลัดกันเอาห่อเนื้อขนาดยักษ์แล้วป้อนกัน ดูแล้วเป็นภาพที่หาได้ยากมาก อย่างที่ซึงรีเคยบอกไว้ไงว่า ฮยองสองแฝดนี้จะเข้ากันได้ดีก็ตอนเหล้าเข้าปากเท่านั้นล่ะ


"เล่นเกมกันดีกว่า" ชานซองวางตะเกียบก่อนจะเสนอความคิด "หมุนขวดหมุนขวดดดดด ขวดหยุดที่ใคร คนนั้นโดนทั้งวงยิงคำถาม ถ้าไม่ตอบภายในสามวินาที..." สองมือรินโซจูใส่แก้วใสใบน้อย "หมดนะจ๊ะ"


"โอเคคคคคคคคค๊!!"


"มะ... ไม่เอาอ่า ฉันไม่เล่นน้า"


คงไม่ต้องถามหรอกใช่ไหมว่าเสียงค้านที่ดังขึ้นน้อยๆ นั่นเป็นของใคร ซึงรีไม่ได้อยากจะขัดความสนุกหรอกนะ แต่ถ้าให้กินอีกเขาต้องไม่ไหวอย่างแน่นอน แล้วเขาก็ไม่อยากนอนข้างถนนอย่างที่พี่ยองดึกบอกหรอกนะ แล้วเขาก็คงไม่แรงคลานกลับบ้านด้วย เฮ้อ ไม่มีพี่จียงก็ลำบากอย่างนี้แหละ


น่ะ!! พอดื่มมากหัวเขาก็เริ่มเบลอแล้ว


"ไม่รู้ไม่ชี้ จะหมุนแล้วน้าาาาาาา"


ชานซองไม่ฟังเสียงค้านของซึงรี ทุกคนในวงเชียร์เต็มที่ ตอนนี้ซึงรีก็เหมือนหมีแพนด้าตัวน้อยๆ ในป่าใหญ่ ที่ถูกสัตว์ป่าตัวอื่นรุมรังแก เอิ่ม.. มันก็คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เพียงแต่เขาไม่เคยค้านใครได้เลยสักครั้ง แงแงแง ชานซองคว้าขวดโซจูที่ไม่มีแม้แต่ของเหลวสักหยดอยู่ในแล้วเริ่มต้นหมุน ซึงรีนั่งพิงพนักเก้าอี้ตาย้อยตาปรือแก้มแดงก่ำมองดูขวดหมุนติ้วๆ ซึ่งเป็นเหมือนชนวนให้ซึงรีมึนหัวมากขึ้น


แล้วขวดก็ไปหยุดที่... ดงอุนที่นั่งอยู่ข้างเขา


"ย๊าาาาา นายโดนยิงคำถามแล้วล่ะซึงรี~~~"


เฮ้ย! ได้ไง "ปากขวดหยุดที่ดงอุนนี่นา!"


"ฮู้ยยยย มั่วแล้วๆ หยุดที่ฮยองชัดๆ เลย ฮยองคงจะเมาแล้วแหละ ใช่ไหมล่ะ ฮิฮิ"


เขาไม่ได้เมานะเว้ย u_u พูดจริง สาบาน เมื่อกี้ซึงรีก็นั่งมองอยู่แล้วมันก็หยุดที่ดงอุนจริงๆ แต่พอซึงรีหันไปเถียงกับดงอุนแล้วหันกลับมาอีกที ปากขวดมันดันชี้หน้าหาเรื่องเขาขึ้นมาซะงั้นอ้ะ! ทำไมเป็นแบบนี้ได้ ถึงเขาจะเมา จะมึนหัว แต่เมื่อกี้.. เมื่อกี้...


"เฉไฉใส่ความแบบนี้ โดนก่อนเลยหนึ่งจอกกกกกกกก"


"โหย พี่ยองดน ผมไม่ด้ะ... อึ้ก! อ๊าาาาาาาาา" ไม่ทันแล้ว ซึงรีตาหยี ลำคอร้อนวาบอย่างช่วยไม่ได้


"เอาล่ะ คำถามแรก ให้พี่ใหญ่ประจำวงก่อนเลยคร้าบ"


"ชอบจียงใช่ไหมนายน่ะ"


ห๊าาาาาาาาาาาาาาาาา... "หนึ่ง! สอง! สาม!"


"เอ้า จัดหนักอีกดอกเลยจ้าาาาา"


"เดี๋ยวก่อนสิฮะ ทำไมนับกันเร็วจะ.... อุ้บ.. อึ้กกกกก! ย๊าาาาาาาาาา"


"ต่อไปตาพี่ละ เอาล่ะซึงรี ...บอกมาตามตรงดีกว่า ทะเลาะกับพี่จียงเราะ"


"หนึ่ง! สอง! สะ..."


"เปล่าทะเลาะเลยฮะ!"


"คำถามแกปัญญาอ่อนว่ะยองดึก ก็น้องมันบอกไม่ทะเลาะก็ไม่ทะเลาะดิ้" ยองดนทำท่าจะแบ็คแฮนด์ใส่คู่แฝด แต่ก็วางมือลงก่อนจะหันมาถามซึงรีเป็นคนถัดไป "แล้วที่พี่จียงไปงานแบทเทิ้ลกับมินยองอ่ะ นายหึงป่ะ"


หะหะหะ...ห๊ะ!! "หนึ่ง! สอง! สาม!"


"จินอุน! รินโซจูให้ไว~"


"คร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบ"


แล้วก็ตามมาด้วยโซจูที่จ่อปากซึงรี แล้วก็หายเข้าปากไปในพริบตา จากนั้นก็เป็นคำถามของชานซอง จินอุน และดงอุนที่เขาตอบไม่ทัน ก็เท่ากับว่าซึงรีซดโซจูเพิ่มไปอีกสามรอบ เหตุการณ์ในช่วงนั้นมันเกิดขึ้นเร็วมากจนซึงรีอธิบายไม่ทัน หรืออาจะเพราะเขาแทบไม่เหลือสติให้อธิบายแล้วก็ว่าได้ ทำไมถึงมีแต่คำถามเกี่ยวกับเขาและพี่จียงทุกอันเลยอ่ะ ซึงรีว่าไอ้พวกนี้ต้องแกล้งเขาให้เมาแน่ๆ แต่แต่.. กว่าจะคิดได้ทันก็สายเสียแล้ว นี่ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยใช่ไหมเนี่ย เขากำลังโดนมอมเหล้าอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย อึ้ก... แล้วใครจะช่วยเขาล่ะ ในที่นี้ไม่มีใครเป็นพวกเขาเลยนี่นา


"ง่าาา พี่จียง... จียงงี่ฮยอง~ TT_TT"


"พี่จียงไม่ได้มาด้วยสักหน่อยนะซึงรี"


"พี่จียงไปไหนอ่าา อึ้ก.. ฉันจะกลับบ้านแล้วอ่าชานซอง ไม่เล่นแล้ว ไม่เล่นนนนนนนนแล้วอ่า"


"ป่านนี้ไอ้จียงมันยังซ้อมเต้นอยู่ที่มหาลัยอยู่เลยม้าง"


"อ่อ อ่อ.. ใช่ ใช่.." ซึงรีพึมพำไม่ได้สติ หัวกลมๆ โงนเงนไปมาน่าสงสาร และแล้วก็ได้ที่พักพิงเป็นไหล่ของดงอุน "ซ้อมเต้นกับผู้หญิงด้วยหล่า คนนั้นน่ะน้า.. น่ารักมากมากเลยล่ะฮะ~ อึ้กกกกกกก"


แก๊งบีบอยทั้งหกคนต่างยักคิ้วส่งซิกให้กันและกันเป็นเชิงว่า 'มิชชั่นคอมพลีท' ก่อนจะนั่งเงียบไม่พูดอะไร พร้อมยกเวทีให้อีซึงฮยอนหน้ามนคนหน้าเหมือนแพนด้าเปิดเดี่ยวไมโครโฟนแต่เพียงผู้เดียว


"แล้วก็ แล้วก็ อึ้.. เหมาะกันมากมากเลยล่ะ เวลาอยู่ด้วยกันน้า น่ารักอย่างงี้เลย" ซึงรียกนิ้วโป้งขึ้นสองข้างเป็นการคอนเฟิร์ม "น่าจะไปเป็นแฟนกันให้รู้แล้วรู้นอดไปเลยเนอะ"

"พอเป็นแฟนกัน อีซึงฮยอนก็หมดความหมายไง ฮ่าาาาา~"

"ยังจะมายุ่งกับผมอีกทำไมก็ไม่รู้ จะไปตายที่ไหนก็ไปเลยนะ ไม่ต้องโทรหา ไม่ต้องส่งข้อความมา ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ เลิกใจดีกับผมสักที.."

"ไม่ต้องไปรับ ไม่ต้องมาส่ง ไม่ต้องทำเป็นห่วงกัน แค่นี้ผมก็จะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว"

"ฮือออออออออออออออออ ไอ้บ้าเอ๊ย ปวดหัว ฮึก..."


"ตายห่าละพี่ ซึงรีเป่าปี่แล้วอ่ะ ทำไงดี"


ชานซองถามพี่ใหญ่ในกลุ่มอย่างเป็นกังวล ซองมินไม่ตอบอะไร เพราะสายตาที่โฉบไปตรงประตูร้านทำให้เขาเห็นใครบางคนนั่นแหละ คือคำตอบที่ดีที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้


ซึงรีขยำหัวตัวเองในขณะที่ยังซบอยู่กับไหล่ดงอุน แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วซึงรีไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองกำลังพร่ำเพ้อพรรณนาอะไรออกไปบ้าง แค่หัวมันเบลอๆ แล้วภาพคุ้นๆ ตาก็ปรากฏขึ้นมา เป็นหน้าพี่จียงพร้อมกับผมสีส้มๆ สะดุด พี่จียงยิ้มให้เขาแบบที่เคยทำมาตลอด พร้อมกับหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ตอนนี้แม้แต่ชื่อซึงรียังนึกไม่ออก หรือไม่อยากนึก.. ไม่รู้ เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้น ปวดหัวไปหมดจนต้องร้องไห้ออกมา


หรืออาจจะปวดใจมากกว่า น้ำตาเลยพรุ่งพรูออกมามากขนาดนี้


"ฮึก.. เจ็บจัง ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย"


เจ้าของดวงตาชุ่มยังคงพร่ำเพ้อต่อไปไม่หยุด สองมือเล็กยกขึ้นป้ายน้ำตาแล้วขยี้ไปมาเหมือนต้องการให้ภาพในกระจกตาชัดเจนขึ้นอีกนิด "มาบอกชอบกันแล้วทำแบบนี้ได้ไง.. มาทำให้ชอบแล้วทำแบบนี้ได้ยังไง.. ทำได้ไงอ่า นายน่ะ นาย... ดงอุนนี่ นายไม่เข้าใจพี่หรอก ทุกคน ฮึก... ไม่เข้าใจ"


"ฮะฮยองใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ฮยองอ่า.. หยุดร้องไห้ก่อนน้า" ดงอุนแตะแก้มซึงรีเบาๆ "เฮ้ย! พี่ซองมินทำไงอ่ะเนี่ย! คนเริ่มมองแล้วนะ"


"..พี่จียงก็ไม่เข้าใจ ทำไมไม่สงสารผมบ้างเลย ทำไมกัน ฮืออออ"


"ไม่ต้องทำไรทั้งนั้นแหละ เดี๋ยวซึงรีก็ได้กลับบ้านละ"


"อึ้กกก.. ฮึก จะเลิกแล้ว พอที ไม่เอาแล้วเรื่องแบบนี้..."


"กลับบ้านกันซึงรี"


คนที่ซองมินเห็นตรงประตูร้านนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ควอนจียงนั่นเอง ยังมีเหงื่อเกาะอยู่ตามไรผมอยู่เลยด้วยซ้ำ จียงช้อนปีกซึงรีขึ้นจากเก้าอี้โดยมีดงอุนที่ยังอึ้งปนงงช่วยประคองอยู่ด้วย ซึงรีตัวโงนเงนไร้การควบคุมอย่างสิ้นเชิง ในไม่ช้าก็ไปยืนปวกเปียกอยู่ในอ้อนแขนโปร่งของจียงได้สำเร็จ


จียงมองหน้าซองมินอย่างเอาเรื่อง "ทำเชี่ยไรของมึงเนี่ยซองมิน"


"มึงนั่นแหละทำอะไรไว้ เนี่ยไง.. เมื่อกี้มึงได้ยินชัดมั้ย ได้คำตอบแล้วใช่ไหมล่ะว่าทำไมซึงรีถึงหลบหน้า ทีนี้ก็ไปเคลียร์กันซะให้จบๆ"


"ม่ายม่ายยยย~ ไม่เอาอ่า ฮึก.. ไม่เอาอีกแล้ววววว อึ้ก"


ซึงรีซุกหัวลงกับไหล่ของใครก็ไม่รู้ ที่ลากเขาขึ้นมาแล้วทำให้โลกมันเอียงๆ ตอนนี้ตาซึงรีปรือจนเกือบปิดสนิท แต่ก็ยังมีน้ำตาคลออยู่ ทั้งสะอึกและสะอื้นไปในเวลาเดียวกัน จียงโอบซึงรีไว้แน่นก่อนจะกัดปากอย่างขัดใจ


โอเค.. เข้าใจแล้วว่าทำไมและเพราะอะไร ซึงรีถึงต้องเป็น 'แบบนี้' หมายถึง.. 'แบบนี้' ในหลายๆ เรื่อง แล้วก็ได้รู้ถึงความรู้สึกของน้องบ้าง แต่เมาแบบนี้จะให้เขาเคลียร์ยังไงวะไอ้ซองมิน ป้ามึงเถอะ เล่นมอมเหล้าซึงรีแบบนี้ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกูคงนึกว่าจะลากซึงรีไปปล้ำต่อ จียงมองคนอื่นในกลุ่มที่มองเขากลับมาตาปริบๆ แล้วก็เข้าใจในความหวังดี ซึงรียังเอียงไปเอียงมาอยู่ในอ้อมกอด


"ยังไงก็ช่าง.. ฉันจะพาซึงรีกลับบ้าน"


"ดะ.. เดี๋ยวก่อน....."


"เป็นอะไรซึงรี ยังไหวมั้ย?"


"มะ...."


"มะ?"


"ไม่หวะ..."


"ซึงรี!"


"อุ... แหวะะะะะะะะะะะะะะะะะะ"


กรรมตามสนองควอนจียงแล้ว.. เต็มๆ เสื้อกับกางเกงเลยล่ะ










TBC ;)

; สารภาพว่าแต่งตอนนี้นานมาก อูย เล่นซีนอารมณ์ไมค่อยเก่งเสียด้วย ก็เลยออกมาประมาณนี้ เขียนถึงแก๊งบีบอยทีไรต้องสูบพลังชีวิตทุกที เพราะต้องเฉลี่ยบทกันไป(?) ฮ่าๆ คราวหน้าถึงเวลาพี่จียงเคลียร์กับน้องจริงๆ จังๆ สักทีตอนจบใกล้เข้ามาแล้ว แอร้กกกกก ยังไม่รู้จะจบตอนหน้าหรือตอนหน้าหน้าดี เป็นช่วงสับสนของเราค่ะ T_T
น้ำท่วมมาเยือนกรุงเต้บแล้ว ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ!